Rondom stuit wazig tureluren
op muren van gepleisterd steen
de zwarte schim zie ik alleen.
Laat mij jou dit sonnetje sturen:

ik ben er nog, ging steeds niet heen,
de adem blijft en blijft maar duren
als knisper in versmeulde vuren
als waterklotsen langs het veen.

Waarom in duizend stapjes sterven?
De eindstreep was allang beloofd
hoe kon ik niet dat streepje kerven?

De dempers duizen door het hoofd
waar ze de pijn en onrust derven.

Een beetje van mezelf beroofd.