Over mijzelf

Mijn naam is Henk van Setten. Wie ben ik? Dat is geen eenvoudige vraag.

Een aardig portretje van mij is deze Daguerreotype, waarvoor ik in het jaar 1850 roerloos poseerde:

(zie het sonnetje Daguerreotype 1850)

Over mijn ware leeftijd zal ik verder niets zeggen (inderdaad, onze bijna-onsterfelijkheid blijft een van de best bewaarde geheimen van de verborgen Elite waartoe ik al enkele eeuwen behoor).

In de laatste decennia van de vorige eeuw werkte ik als universitair historicus binnen een vakgroepje dat inmiddels spoorloos is verdwenen in een afgrond van saneringen. Ik schreef artikelen en studies, zoals In de schoot van het gezin over de geschiedenis van het opvoeden — alles nu niet meer zo relevant. Ook een kleine roman, Messerschmitt (door bijna niemand opgemerkt). Mijn leukste boekje was waarschijnlijk Toverpleister, een bundel van ouderschaps-columns voor de Volkskrant (een krant die op de een of andere manier overeind is gebleven). Mocht je werkelijk benieuwd zijn naar iets van mijn vergeten vroegere werk: met een beetje geluk vind je nog iets in een winkel met tweedehands boeken.

Het lot bracht me in steden als Groningen, Nijmegen en Amsterdam. Echt gelukkig was ik daar niet altijd. Begin deze eeuw raakte ik zwaar onder de indruk van de vermeende zinloosheid en mislukking van mijn bestaan: een midlifecrisis die implodeerde tot een diepe, langdurige depressie. In denken en voelen verlamd, belandde ik een paar keer aan de rand van de dood.

Uiteindelijk lukte het me onverwacht goed om toch weer op te krabbelen. In de afgelopen tien jaar ben ik aan een heel ander, nieuw, meer hanteerbaar leven begonnen. Minder onrustig. Aan de rand van het land. Ook zonder corona-crisis ontmoet ik nu op een doorsnee dag meer bomen dan mensen (soms ook meer koeien of paarden). En eerlijk gezegd: voor mij werkt dit prima.

Je zou kunnen zeggen dat ik niet alleen mijn omgeving, maar ook mijzelf verregaand heb versimpeld.

Zelfportret

Een van de dingen die ik weer opgepakt heb, was het sonnetjes-schrijven. De laatste tijd mailde ik die soms aan vrienden en bekenden en familie. Dit blog neemt nu (2020) de plaats van die mailtjes in: als handig medium om allerlei anderen nu en dan een leuk sonnetje in de maag te splitsen.

Wat zal ik verder zeggen over mijzelf? Niets. Je hoeft mij ook niet te zoeken op Facebook, Twitter of zo, want daar doe ik uit principe niet aan — ik ben een van de geluksvogels zonder profiel.

Goed?

Als een van mijn sonnetjes je nu even aan het lachen kan maken, dan is het wat mij betreft helemaal goed.