De paarden staan de wei te lezen
ze neuzen door een oud verhaal
geschreven in de eigen taal
van kauwen en van rustig wezen,
van wolk en bries, van hek en paal,
de nek omlaag, gestrekte pezen.
Ze schrikken niet van fladdermezen,
ze pissen vaak een lome straal,
de staart slaat even naar de vliegen,
bedachtzaam zet de poot een pas.
Hier kan de zon de manen wiegen.
Heel vroeger, toen ik wijzer was,
kon ik mezelf nog niet bedriegen:
ik was een paard. Ik las het gras.
Sonnetjes 