Het spinrag is niet wat me kwelt:
mijn eigen web kan ik verdragen
dat in de hoekjes van mijn dagen
langdradige gedachten spelt
gedachten die om zoemen vragen
om wapperwoordjes die geveld
en trillend spartelend bekneld
uiteindelijk tot kruim vervagen.
Nee, wakker lig ik van de nacht
wanneer de spinnen dromen eten
waar ik verlamd en zonder kracht
in klamme lakens lig te zweten.
Als later weer een ochtend wacht
ben ik die huiver niet vergeten.
Sonnetjes 