Van donzebonzend dobberkussen
naar roezelwolk die sintels dooft
er wieken vogels rond het hoofd
die knisperdingen komen blussen
met wapperen dat lucht belooft
gefladder om het hart te sussen
de dromen dwarrelen als mussen
die van hun uitweg zijn beroofd:
ze zeilen stil door gaasgordijnen
ze strijken langs het matglaslicht
doen mensen golven en verdwijnen.
Soms vinden stemmen een gezicht.
Maar toch, uit doosjes medicijnen
komt bijna nooit een goed gedicht.
Sonnetjes 